. Mnogi zanati su se u našem gradu razvili do savršenstva i duboko ostali ukorijenjeni, te ih s
pravom smatramo našom tradicijom.Prvi zanati se pominju u najstarijem poznatom
katastarskom defteru iz 1489. godine. Iz ovog popisa vidimo da se najranije javljaju zanati koji
su služili potrebama vojske, kao što su kovači, sabljari, čizmari, sarači, čebedžije, halači, kao i
mesari, pekari, buzadžije. Trideset godina kasnije broj zanata se više nego udvostručio. U
defteru iz 1528-1536. pominje se devetnaest novih zanimanja, među kojima nalbanti,
nalčadžije, bravari, dunđteri, dogramadžije, aščije, mutabdžije, kazandžije, kujundžije,
papudžije itd. Početkom 17. st. javljaju se zvonari, kantardžije, sahadžije, jorgandžije,
abadžije, češljari itd. Krajem 19. st. pominje se oko 70 raznih zanata i oko 400 različitih
proizvoda. Najbrojniji su bili proizvodi sarača, kazandžija, kazaza i kovača.

Pojedini zanati su u svom radu dostizali prave umjetničke vrijednosti i bili su poznati i cijenjeni širom Osmanskog carstva. U tome su posebo prednjačili
kazandžije, ćurčije, kujundžije i sarači, koji su svoje proizvode izvozili. Zanatlijski dućani su bili podijeljeni po čaršijama. Svaki zanat ili srodni zanati
imali su svoju jednu ili više ulica. Tako npr.  sarači su se nalazili na području današnje ulice Sarači; čaršije kasapa, sagrdžija, kovača nalazile su se oko
Čekrekčine džamije; terzijskačaršija je bila na prostoru od Latinske ćuprije prema današnjoj apoteci; sabljarska čaršija u današnjoj ulici Zelenih
beretki.